طنز + آموزش نویسندگی + ادبی

baqedel.blogfa.com

قسمت دوم و پایانی داستان رازها

به اسم تو

ببخش که نظم و قافیه بر هم می خورد به اسم تو

مرداب این دو چشم دریا می شود به اسم تو

ببخش که به اسم تو گریه می کنم تا صبح

آخر غبار این دلم چنین می رود به اسم تو

ببخش که روزگار سخت می گیرد بر دلم

اما این دلم جان می گیرد به اسم تو

کشاورزی: نویسندگی مانند کشاورزی است و نویسنده نیز همچو کشاورز عمل می کند. آن هنگام که می کارد، نه برای خودش بلکه برای دیگران نیز است. در اصل باید گفت که محصول خودش – که محصول زحمات اوست – برای دیگران نیز می باشد. پیش از همه خودش استفاده می کند اما بیش از آنکه خودش استفاده کند، دیگران استفاده می کنند. همانطور که یک کشاورز سالم می کارد تا محصولش به بار بنشیند، نویسنده نیز – باید – سالم می کارد (بکارد) تا نتیجه محصولش را ببیند. و همانطور که اگر محصول کشاورز ( در هر هنگام ) مسموم شود، مسموم می کند؛ اثر مسموم نویسنده نیز مسموم ( گمراه ) می کند. نه تنها مفید نمی باشد، بلکه مضر نیز می باشد.

پرانتز باز : اینجاست که شاید بتوان فهمید چرا می گویند " قلم علما با ارزشتر از خون شهدا است" چرا اصولا سازندگی از آن بر می آید و در مقابل ، تخریب نیز از سوی آن بر می آید. خروجی شبکه های ماهواره ای. بیانیه های سیاسی و نطق های بزرگان – فارغ از جایگاهشان – از ورودی چیزی بنام قلم سرچشمه می گیرد. پرانتز بسته.

هر که برای محصولش بیشتر زحمت بکشد، محصول با کیفیت بالاتری را تحصیل می کند.

 قسمت اول داستان رازها.